Na een lange periode van ziekenhuisopnames, operaties en revalidatie lijkt het alsof het zwaarste achter de rug is zodra je weer thuis bent. Voor mij begon daar juist een ander deel van herstel. Ik leef al met epilepsie sinds mijn twaalfde, dus omgaan met beperkingen en medische afspraken was niet nieuw voor mij. Maar de afgelopen anderhalf jaar veranderde alles op een manier waar ik me nooit op had kunnen voorbereiden. Door een ernstige ontsteking belandde ik op de IC met ee

Binnen een paar uur veranderde mijn situatie in een levensbedreigende septische shock en lag ik op de intensive care. Vanaf dat moment vocht niet ik, maar vocht de medische zorg voor mijn leven. De weken en maanden daarna leefde ik vooral op de automatische piloot. Ziekenhuisopnames, onderzoeken, behandelingen en dagopnames voor infusen volgden elkaar op. Mijn dagen bestonden uit slapen en afspraken. Zelfs tien minuten rechtop in een stoel zitten voelde als een dagtaak.