Liselot | Gastblog Juli

Leven vanuit wat echt belangrijk is.

Juli was een maand waarin ik veel met mezelf bezig ben geweest.  

Niet alleen met hoe het lichamelijk ging, maar vooral met wie ik ben en wat ik belangrijk vind. 

Tijdens mijn afspraken met de neuropsycholoog stond één onderwerp centraal: Mijn waarden. 

In het begin vond ik het best lastig eerlijk gezegd. Want als je gezondheid ineens zoveel bepaalt, voelt het soms alsof je leven vooral draait om alles wat niet meer lukt. Je kijkt snel naar je beperkingen, naar wat je bent kwijtgeraakt of naar wat je niet meer kunt.  

Maar deze gesprekken en oefeningen lieten mij iets anders zien.  

Waarden gaan niet over wat je doet, maar juist over wie je bent en wie je wilt zijn. 

Het liet mij inzien dat ik niet alles meer hoef te kunnen om een liefdevolle moeder, partner, dochter of vriendin te zijn. Ik hoef geen volle werkdagen te maken om van betekenis te zijn. En ik hoef mezelf al helemaal niet steeds te bewijzen om waardevol te zijn. 

Een van de vragen die mij het meest raakte was: Ben jij een goede moeder?  

Mijn eerste reactie was een nee, een twijfel, omdat ik niet altijd de energie heb om mee te rennen naar de speeltuin. Omdat ik soms afspraken moet afzeggen. Omdat mijn dochter ook ziet dat haar moeder pijn heeft of moet uitrusten en wordt geopereerd. 

Maar toen draaide wij de vraag om. Wat maakt je eigenlijk een goede moeder? 

Is dat iemand die altijd alles kan? Of is dat iemand die liefde geeft, luistert, knuffelt, troost, eerlijk is en er op haar eigen manier altijd is? 

Toen besefte ik dat ik mezelf beoordeelde op alles wat ik niet meer kan, terwijl mijn dochter mij waarschijnlijk heel anders ziet. Zij ziet niet hoeveel taken ik heb afgestreept. Zij voelt of ik aandacht voor haar heb. Of ze zich veilig voelt en of ze geliefd is. 

Dat is waar het uiteindelijk echt om draait.  

Deze maand leerde ik dat ik veel milder naar mezelf mag kijken. Dat mijn waarde als mens niet afhangt van mijn productiviteit of van hoeveel ik op een dag gedaan krijg. 

Mijn gezondheid heeft mijn leven misschien veranderd, maar niet mijn waarden. 

Ik wil nog steeds verbinden. Iets betekenen. Er voor anderen zijn. Liefhebben. Eerlijk zijn. Genieten van de kleine momenten. Bewust leven. Dat zijn de dingen die mij richting geven, ook op de dagen waarop mijn lichaam niet meewerkt. 

Dat betekent niet dat alles ineens makkelijk is. Er zijn nog steeds dagen waarop ik baal, verdrietig ben of twijfel. En dat mag ook, dat hoort erbij. Maar ik merk wel dat ik steeds vaker terug kan naar de vraag: Wat is vandaag belangrijk voor mij? 

Niet de vraag: Wat moet ik allemaal doen? 

Maar de vraag: Hoe wil ik vandaag zijn? 

Het voelt misschien als een klein verschil, maar voor mij maakt het een wereld van verschil.  

Misschien is dat ook wel wat herstel is. Niet teruggaan naar wie je was, maar ontdekken dat je, ondanks alles, nog steeds kunt leven vanuit wat voor jou het meest waardevol is. 

Liefs,  

Liselot 

Jouw Lotgenoot