Liselot | Mei de maand van keuzes

Soms brengt het leven je op een punt waarop je keuzes moet maken die je eigenlijk liever niet wilt maken. Dat was de maand mei voor mij. Een maand vol afwegingen. Luisteren naar mijn lichaam terwijl ik eigenlijk, diep vanbinnen, het liefst door wilde gaan. Ik was zo toe aan leuke dingen. Even niet bezig zijn met gezondheid, afspraken, pijn of beperkingen. Gewoon leven en vooral genieten. Begin deze maand gingen wij een weekendje naar Texel.

We hadden leuke plannen gemaakt en zouden op de eerste dag gezellig uit eten gaan bij een pannenkoekenrestaurant. Maar na 2,5u reizen was mijn lichaam op.

Compleet leeg en veel pijn door het lange zitten. Hoe graag ik ook wilde gaan, ik trok het niet meer.

In mijn hoofd zat ik enorm te malen met een aantal gedachten:

“Wat als ik mijn dochter teleur moet stellen?”, “Ga ik daar wel kunnen genieten of wordt het een lijdensweg?”, “Zal ik anders thuisblijven, zodat m’n man en dochter wel kunnen gaan?”, “Wat is de andere en vooral betere optie, voor ons allemaal?”

En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dat soort momenten blijven confronterend. Vooral omdat je zelf nog zoveel wilt, maar je lichaam duidelijk iets anders beslist. Toch besloot ik het te bespreken met mijn dochter en man, toen wij eenmaal gesetteld waren in het huisje. We besloten er samen iets anders van te maken. We haalden een ijsje, gingen terug naar het huisje en bakten daar zelf pannenkoeken met allemaal lekkere toppings en vulling. En eigenlijk vonden wij dit alle drie stiekem nog wel gezelliger.

Het was rustig, knus, geen drukte en vooral geen moeten. Gewoon samen zijn.

Hetgeen waar ik het meeste bang voor was, de teleurstelling van m’n dochter, die was er niet. Zij genoot net zo hard.

Dat is iets wat ik steeds meer leer. Soms ziet een mooie herinnering er anders uit dan je vooraf had bedacht. Maar uiteindelijk gaat het om de invulling die je er zelf aan geeft. Deze maand maakten we nog een moeilijke keuze. Ik denk eigenlijk wel de moeilijkste van allemaal.

We besloten onze zomervakantie te cancelen, zodat mijn operatie eerder plaats kan vinden. Een keuze met verdriet, want ik keek enorm uit naar deze vakantie.

We zouden weer naar de Lot gaan. Een plek die voor mij voelt als thuiskomen.

Het eerste wat ik wilde doen toen de knoop was doorgehakt, was de mensen opbellen van wie ik veel hou. De mensen van de camping, mensen die ik niet vaak zie, maar bij wie het altijd meteen weer vertrouwd voelt zodra we samen zijn. Mijn broer en schoonzus, waarmee wij samen zouden gaan dit keer met de kids.

Die telefoontjes deden pijn.

Maar tegelijk bracht deze keuze ook iets anders.

Hopelijk ben ik straks eerder van de pijn af. En doordat wij nu thuisblijven, ontstaat er ook ruimte voor andere dingen. Kleine projecten in huis waar wij eerder niet aan toekwamen. Er komt ruimte voor rust, vooruitkijken en misschien later dit jaar alsnog samen een weekje weg naar de Canarische Eilanden.

Anders dan gepland, maar daardoor niet per se minder mooi. Met Hemelvaart moesten we ook opnieuw keuzes maken.

We zouden gaan kamperen met de familie. Met onze nieuwe tent en alle spullen die we hadden gekocht voor de vakanties. Iets waar wij ons ook echt op hadden verheugd.

Even alles uitproberen, voor de grote vakantie.

Maar ook daarin moesten we eerlijk en vooral realistisch zijn.

Kamperen was op dit moment gewoon geen doen. Zeker niet met de weersverwachtingen die er waren.

Mijn man kwam met het voorstel om op en neer te rijden en eigenlijk was dat ook prima.

Zo konden we er toch bij zijn. Mijn dochter mocht zelfs nog een nachtje logeren bij opa en oma in de caravan. Hier heeft zij enorm van genoten.

Dat blijft misschien wel het moeilijkste van alles. Het verdriet en de teleurstelling voelen wanneer dingen veranderen door mijn gezondheid. Zeker als het invloed heeft op je kind.

Dat breekt soms echt mijn hart, ondanks dat ik weet dat ik er niets aan kan doen en er niet om vraag. Het is een gevoel dat je pas leert kennen als je zelf in die situatie zit. Deze maand draaide om keuzes. Moeilijke keuzes ook.

Keuzes tussen willen en kunnen. Tussen vasthouden en loslaten.

Ik leer steeds meer dat daar ook iets waardevols in zit.

Aanpassen is niet hetzelfde als opgeven.

Soms betekent het simpelweg dat je een andere weg kiest naar iets moois.

Dat is precies wat deze maand mij heeft geleerd. Dat geluk niet altijd zit in grote plannen die perfect verlopen, maar juist in de kleine momenten die uiteindelijk het meest blijven hangen. Liefs, Liselot

Liselot