Liselot | juni

Juni voelde als een maand van stilstaan, nadenken en vooruitkijken.

Niet omdat ik alle antwoorden ineens had gevonden, maar juist omdat er zoveel vragen zijn. De grootste vraag van deze maand: Hoe ziet mijn toekomst eruit?

Een vraag waar ik de afgelopen weken veel mee bezig ben geweest. Wat wil ik nog? Wat kan ik nog? En misschien wel de moeilijkste vraag van allemaal: wat past er nog bij mij en bij mijn leven zoals het nu is?

Voordat ik ben uitgevallen door ziekte had ik een duidelijk beeld van mijn toekomst. Mijn droom was om door te groeien in de kindergeneeskunde en te werken op de kinder-IC of neonatologie. Die droom stortte helaas in, maar ik vond een andere baan als jeugdverpleegkundige. Ik haalde veel voldoening uit mijn werk en had nooit gedacht dat mijn gezondheid ooit zo'n grote rol zou spelen in de keuzes die ik moest maken.

Nu voelt dat anders.

Ik merk dat ik niet meer alleen kijk naar wat ik leuk vind, maar vooral naar wat haalbaar is. Kan mijn lichaam het aan? Kan mijn brein het aan? Houd ik genoeg energie over voor mezelf en mijn gezin? Dat zijn vragen waar ik vroeger nauwelijks bij stil hoefde te staan, maar die nu bij bijna elke keuze meespelen.

Tegelijkertijd merk ik ook dat ik steeds meer ontdek waar mijn hart ligt. Ik wil nog steeds iets betekenen voor anderen. Misschien niet meer op dezelfde manier als vroeger, maar wel vanuit mijn eigen ervaring. Juist omdat ik weet hoe belangrijk herkenning, begrip en iemand die écht luistert kunnen zijn.

Naast al deze gedachten speelt er nog iets wat veel ruimte inneemt: het wachten op de WIA-keuring.

Dat wachten vind ik misschien wel het moeilijkste. Je weet dat er een belangrijke beslissing aankomt, maar je hebt er zelf nauwelijks invloed op. Er hangt veel vanaf, terwijl je tegelijkertijd probeert vooruit te kijken. Het brengt onzekerheid met zich mee. Niet alleen financieel, maar ook over hoe mijn toekomst eruit zal gaan zien.

Soms merk ik dat ik allerlei scenario's in mijn hoofd afspeel. Wat als…? Maar ik probeer mezelf er ook aan te herinneren dat dat de uitkomst niet zal veranderen. Hoe moeilijk dat soms ook is.

Gelukkig waren er deze maand ook mooie momenten. Kleine overwinningen, fijne gesprekken en momenten waarop ik weer even voelde dat er ondanks alle onzekerheid ook ruimte is voor hoop. Elke keer kom ik weer op het punt waarop ik leer om niet alleen te kijken naar wat ik ben kwijtgeraakt, maar ook naar wat er nog wél mogelijk is.

Misschien is dat wel de grootste les van deze maand.

De toekomst hoeft nog niet helemaal vast te liggen. Het is niet erg om zoekende te zijn en niet precies te weten welke kant je op gaat. Soms is groeien niet vooruit rennen, maar juist de tijd nemen om opnieuw te ontdekken wat echt bij je past.

Ik weet niet precies hoe de komende maanden eruit zullen zien. De uitslag van de WIA-keuring, mijn operatie en mijn verdere herstel zullen daar ongetwijfeld invloed op hebben, net als de keuzes die daaruit voortkomen.

Maar één ding weet ik inmiddels wel: ik blijf zoeken naar een leven dat past bij wie ik nu ben. Niet bij wie ik vroeger was, maar bij de persoon die ik door alles wat ik heb meegemaakt ben geworden.

Dat is misschien wel de mooiste vorm van vooruitgaan.

Liefs,

Lieselot