Liselot - augustus

GASTBLOG AUGUSTUS 

IK KAN WEER MEER, MAAR NOG STEEDS NIET ALLES 

Dit is net even een ander gastblog dan jullie van mij gewend zijn. Geen vast onderwerp, maar een verzameling van momenten van afgelopen maand. 

Momenten waarbij ik even stil heb gestaan. Gewoon mijn gedachten over de afgelopen maand, zoals ze kwamen. Over mijn lichaam, FNS, herstel, mijn grenzen en alles wat er de afgelopen tijd veranderd is.  

Ik wil wel, maar mijn lichaam zegt “Nee”. 

Dat is misschien wel een van de lastigste dingen om te accepteren wanneer je lichaam niet meer doet wat je gewend bent.  

Afgelopen maand werd ik daar opnieuw aan herinnerd. Mijn operatie bracht natuurlijk een lichamelijk herstel met zich mee, maar ik merkte ook weer hoeveel mijn leven inmiddels draait om luisteren naar mijn lichaam. Naar mijn energie, mijn prikkels, mijn brein en naar wat er op dat moment wel en niet lukt. 

Want in mijn gedachten kan ik soms al veel verder zijn dan mijn lichaam. 

Ik wil met de hond wandelen, met een vriendin afspreken, met mijn gezin op pad, creatief bezig zijn of gewoon ergens van genieten. Steeds vaker kan dat gelukkig weer, maar niet altijd en zeker niet allemaal tegelijk.  

Een gezellige middag kan op dat moment prima lijken, terwijl mijn lichaam alleen maar zegt “Leuk geprobeerd, maar vandaag even niet”. 

Soms is mijn denken groter dan mijn kunnen.  

Bijna 2 jaar later 

Bijna twee jaar geleden ging het bij mij mis na een aantal op elkaar volgende epileptische aanvallen. Twee maanden later kreeg ik de definitieve diagnose FNS. Met een open einde qua of het volledig zal genezen of niet, want die mogelijkheid bestaat wel.  

Inmiddels is er gelukkig ontzettend veel verbeterd. FNS beheerst mijn leven niet meer zoals het dat twee jaar geleden deed en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. 

De FNS is helaas niet verdwenen. Mijn spraak of fijne motoriek kan bijvoorbeeld nog steeds beïnvloed worden. De ene keer meer dan de andere keer. Soms merkbaar, soms nauwelijks. Juist dat grillige en onvoorspelbare maakt het lastig.  

Als iets gisteren lukte, betekent dat niet automatisch dat het vandaag wel lukt. 

Kijken naar wat wel kan 

Misschien is dat ook wel de reden waarom ik mijn serie ‘Tussen prikkels & rust’ ben begonnen.  

Ik ontdek steeds meer wat mij helpt wanneer mijn ik volloop en overprikkelt raak of als mijn lichaam de spanning blijft vasthouden en opbouwen. Van tot nu toe een fidget ring en verzwaarde knuffel tot creatief bezig zijn en simpelweg rust nemen.  

Niet alles werkt voor iedereen. Wat mij helpt. Kan voor een ander juist helemaal niets doen of juist anders werken. Maar door dingen uit te proberen en ervaringen te delen, kunnen we elkaar misschien wel helpen ontdekken wat wel werkt.  

En dat geldt eigenlijk voor mijn hele leven. Ik ben steeds meer bezig met wat er nog wel kan. Met de dingen die mij gelukkig maken en voorzichtig ook weer ruimte te maken voor dromen. Zoals ooit weer naar een festival kunnen gaan. Misschien lukt het, misschien niet. Mijn ticket voor DanceValley heb ik in ieder geval wel al in de pocket! 

Dat ik dit weer durf te denken en ook durf te doen, voelt voor mij al als een enorme vooruitgang.  

Mijn nieuwe normaal 

Deze maand heeft mij opnieuw geleerd dat herstel niet betekent dat alles weer wordt zoals het was.  

Het betekent soms leren luisteren naar een lichaam dat veranderd is. Een goede dat betekent niet automatisch dat alles weer kan. Een slechte dag betekent niet dat je terug bij af bent. 

Ik kan weer meer dan twee jaar geleden, maar ik kan nog steeds niet alles.  

Nu ik er zo bij stil heb gestaan, realiseer ik mij dat ik dat misschien ook helemaal niet hoef te kunnen.  

Mijn nieuwe normaal is soms zoeken, aanpassen, balen en opnieuw proberen.  

Maar het is vooral ook het ontdekken van hoeveel er nog wel is.  

Mijn leven is veranderd. Ik ben veranderd, maar ik ben er nog steeds.  

Ik ben daarom ook nog lang niet klaar met het ontdekken van wat er allemaal wel kan.  

Liefs,  

Liselot