Liselot | Gastblog februari

Iets meer dan een jaar ben ik nu aanvalsvrij en daarvoor was ik het bijna drie jaar.

Als je het zo leest klinkt het misschien als een overwinning, een getal, een mijlpaal of iets om te vieren.

In werkelijkheid voelt dit anders. Zachter, voorzichtiger en minder luid. Aanvalsvrij zijn met epilepsie is geen finishlijn die je juichend over rent zoals bij een marathon. Het is meer een stille weg zonder sirenes. Het is een periode waarin het goed gaat, maar waarin je nooit helemaal vergeet dat het ook zomaar kan omslaan en veranderen.

Mijn laatste aanval kwam zonder waarschuwing. Geen voorteken, geen stress, geen slapeloze nacht ervoor. Gewoon… uit het niets.

Dat is denk ik het moeilijkste van alles. Niet de aanval zelf, maar het besef dat je het nooit volledig kunt controleren.

Hoe goed je ook je best doet. Hoe gezond je ook leeft. Hoe trouw je ook je medicatie neemt.

Het laat je achter met een soort kwetsbaarheid die moeilijk uit te leggen is.

Een dunne laag onder de dagelijks leven en altijd aanwezig.

Ene keer beter voelbaar dan de andere keer.

Soms komt het ineens keihard terug in je gedachten. Ondanks dat, is er ook dit andere gevoel.

Het gevoel van dankbaarheid.

Voor elke ochtend dat ik wakker word en het lichaam meewerkt.

Voor elke dag zonder angstige blik op mijn omgeving.

Voor het vertrouwen dat heel voorzichtig weer terugkomt.

Niet groot of alles overstemmend, maar als een klein lampje dat weer gaat branden. Ik durf de deur weer uit. Ik durf weer stukjes in mijn auto te rijden. Ik durf weer dingen te ondernemen en erop uit te gaan.

Laatst ben ik naar een groot feest geweest van een van de beste dj’s. Een jaar geleden had ik dit echt nooit gekund of gedaan.

Ik merk hierin, hoe ik weer durf te plannen. Hoe ik weer iets verder vooruit durf te kijken. Niet te ver, want ik heb ook geleerd om voorzichtig te zijn, maar ver genoeg om hoop te voelen.

En daar ben ik intens dankbaar voor. Tegelijk weet ik ook dat die balans en hoop breekbaar is. Dat is ook de reden dat ik het zo enorm koester.

Aanvalsvrij zijn betekend niet dat ik nooit meer bang ben.

Het betekent niet dat de trauma’ s verdwijnen, want ja, die zijn er en zullen altijd onderdeel blijven van mijn leven.

Het betekent niet dat ik alles en vooral mezelf weer vertrouw.

Maar het betekent wel dat ik weer leef. Dat ik meer kan genieten in plaats van overleven. Ik voel weer ruimte.

Ruimte in mijn hoofd, mijn lijf, mijn plannen en mijn invulling van alles eromheen. Ik vier het dan misschien niet zoals andere mijlpalen.

Geen ballonnen, geen aftel kalender, geen groot moment, maar ik sta er zeker wel bij stil.

In dankbaarheid, in stilte, met een klein beetje hoop.

Niet omdat ik zeker weet dat het zo blijft, maar omdat het nu zo is en goed gaat.

Dat is genoeg, voor vandaag, maar ook elke dag dat de aanval weg blijft!

Liefs,

Liselot

Liselot | Gastblog februari